مهتاب

درد تنهایی خود را به که گویم    

 چون که بر دست و به پایم     

به که گویم که در این جامعه خالی از عشق

        بتنیدند گلی از گل ریحان           

همه در تاب و خروشند    

            من به سان گلی از باغ گل یاس بدم               

همه چون سرو به بالا نگرن  

        که ندانم چگونه به شکوفایی خود شاد شوم        

و به فغان ار غم هستی  

                       که تواند مرا شاد کند                        

 که تواند که مرا یاد کند 

                      و دل غم زده  را                      

   و صدای نفسم را ببرد تا که رسد بر دل یاران

       به سرود غم هستی بسراید         

                  ...من که خواهم ولی افسوس که نتوانم                

                         آه ....                  

              از اینجا بروم