مهتاب

      آنکس که درد عشق بداند     

           اشکي بر اين سخن بفشاند           

           اين سان که ذره هاي دل بي قرار من           

            سر در کمند عشق تو ، جان در هواي توست           

            شايد محال نيست که بعد از هزار سال،          

           روزي غبار ما را ، آشفته پوي باد       

           در دور دست دشتي از ديده ها نهان      

         بر برگ ارغواني    

                               پيچيده با خـــــزان                          

              يا پاي جويباري ،      

                                    چون اشک ما روان                             

                          پهلوي يکدگر بنشاند!                     

                 ما را به هم برسانــــد!