مرحوم آیت الله شیخ جعفر شوشتری اعلی الله مقامه که از رذیه هابیل بود می گفت:

بارالها!این همه زمین وآسمانهای بی پیکر ساکت وبی درک چه سود؟این همه آدمهای جورواجور وهمه یک جوروناجور بیخودی چه فایده ؟که برای هدایتشان وآدم شدنشان صدوبیت وچهار هزار پیغمبر بفرستی وهمه را شکنجه کنند وبکشند وبه حرف هیچکدامشان هم گوش ندهند وهفتاد پیغمبر فرستاده عزیز وگرامیت رابه فاصله صبح کاذب تاصبح صادق به قتل رسانند وبعد هم بروند پشت پاچال دکانشان راحت بنشینند ومشغول کثافتکاریشان؟باز قیامت وترازو وبهشت وجهنم وآن همه گرفتاریها آخر فایده این همه زمین وآسمانهای گله گشاد واین همه آدم های گله گشادتر چیست؟یک زمین وآسمان مختصر چهار تا آدم حسابی!

بیخودی نیست که در تمام قصه های خلقت دنیا از اساطیر یونانی گرفته تا مذاهب ساعی وفرهنگهای هندی وچینی و...چه می گویم؟حتی افسانه های دینی اقوام بدوی استرالیائئ وسیاهان وحشی آفریقائی وسرخ پوستان آمریکایی نیز هم آنچه مشترک است [پشیمانی خدا]از آفرینش. پس از آنکه فرزندان آدم برروی زمین به راه افتادند وتاریخ را آغاز کردند.